Miłośnicy latynoskiego futbolu z pewnością świetnie wiedzą, że dosyć nieoczekiwanie na głownego faworyta zmagań o tytuł mistrza argentyńskiego Torneo Apertura 2009 wyrósł Club Atletico Banfield.

W zamierzchłych czasach (listopad 2005 r.) zamieściłem na Futbolin tłumaczenie krótkich tekstów z oficjalnej strony Taladro o początkach tego zasłużonego klubu. Myślę, że ostatnie wyczyny zespołu Julia Cesara Falcioniego to znakomita okazja po temu, by przypomnieć ów wpis.

Czytelników spragnionych informacji o tym, jak Banfield gra obecnie, czy chcących poznać jego wiodące postaci, z czystym sumieniem odesłać mogę do bloga Brasileirao. Wpis poświęcony Taladro znajdziecie tutaj.

A teraz krótka lekcja historii...

W drugiej połowie lat osiemdziesiątych XIX wieku w osadzie Banfield położonej 14 kilometrów na południe od Buenos Aires, osiedlały się liczne rodziny pochodzące z Wysp Brytyjskich. Dzięki specyficznej architekturze przypominającej angielskie wsie i na wskroś wiktoriańskim obyczajom nowych mieszkańców miejscowość nabrała jednoznacznie anglosaskich cech.

Dnia 21 stycznia 1896 roku, grupa mieszkających w Banfield kupców i profesjonalistów pochodzenia brytyjskiego podjęła decyzję o powołaniu do życia klubu sportowego, nadając mu nazwę miejscowości, w której zamieszkiwali. Co istotne, nazwa Banfield pochodzi od ochrzczonej tym mianem stacji kolejowej, oddanej do użytku w 1873 roku. W ten sposób chciano oddać cześc osobie Edwarda Banfielda, pierwszego prezesa kolejowej spółki Gran Ferrocarril Sur.

Wśród założycieli pierwsze skrzypce odgrywali Daniel Kingsland i George Burton, którzy objęli, odpowiednio, stanowiska prezesa i wiceprezesa nowopowstałego klubu. Kingsland na codzień prowadził przedsiębiorstwo zajmujące się eksportem rozmaitych produktów pochodzenia zwierzęcego do Wielkiej Brytanii, z kolei Burton parał się księgowością, z której tajnikami zapoznał się podczas studiów w Cambridge. Wedle pomysłu fundatorów, klub pełnić miał przede wszystkim funkcję kulturalną i integrować miejscową społeczność wyspiarzy, a dopiero w dalszej kolejności zajmowac się sportem. Mimo to inaugurację działalności uczczono meczem krykieta, którego to sportu zdeklarowanym miłośnikiem był Kingsland.

Pierwsze klubowe boisko znajdowało się nieco na północ od wspomnianej stacji kolejowej, na nieużytkach, które w przyszłości planowano wykorzystać jako pastwiska, tuż po wschodniej stronie torów.

Za czasów prezydentury Kingslanda na niwie sportowej dyscypliną numer jeden był krykiet. To tłumaczy słabe występy klubowej jedenastki w rozgrywkach piłkarskich lat 1897 - 98. Priorytety zmieniły się dopiero w roku 1899 za prezydentury, także księgowego, Alfreda Johna Goode'a, wielkiego miłośnika futbolu. W tym samym roku rozegrano pierwsze w Argentynie mistrzostwa drugiej ligi, które piłkarze Banfield zakończyli na pierwszym miejscu, z jednym punktem przewagi nad English High School Alexandra Watson Huttona, wybitnego popularyzatora piłki nożnej nad La Platą. Triumf ten czyni Banfield jedynym klubem sposród grających aktualnie w turniejach AFA, który poszczycić się może laurem mistrzowskim zdobytym jeszcze w XIX wieku. Z wyjątkiem jednego zawodnika, wszyscy członkowie mistrzowskiej drużyny przybyli do Argentyny z Wielkiej Brytanii. Jedynym urodzonym na ziemi argentyńskiej, a dokładniej w Buenos Aires, był James Doods Watson.

W kolejnym roku Banfield ponownie grał w drugiej lidze, gdyż nie obowiązywał jeszcze system spadków i awansów między poszczególnymi klasami. Ponownie zakończył rozgrywki w glorii mistrza, tym razem nie przegrywajac ani jednego meczu. Do najlepszych graczy należeli snajper Edward "Invencible" Potter, świetny drybler Charles Douglas Moffatt, kapitan Doods Watson i stojący w bramce prezes klubu Goode...

Źródło: teksty Origen y nacimiento ( 1896 ) i Primeros anos ( 1897 - 1911 ) zamieszczone na stronie internetowej Club Atletico Banfield; tłumaczenie Sergiusz Bober